Mavilerde aradım

      Öyle ısrarla aradığımı sandım ki, ben bile nereye koyduğumu unutmuşum. Sonu gelir diye hep bekleyerek acıları sineye çektiğim bugünlerin bir sonu gelecek mi? Gerçekten maviliklere özgürce bakabilecek miyim? Ruhumun delikleri bir gün kapanacak mı? Artan saçma ve tecrübe sağlayan hayallerimden uzak zamanlarım beni öldürmeden ben huzura erebilecek miyim? O kadar mutsuzum ki arkadaşım, beni bir tek sen anlayabilirsin duymayan kulaklarınla. Gözümden damlayamayan yaşları ve ağzımdan dökülemeyen cümleleri, bulamadığım o zaman diliminde ortaya dökmek istiyorum. Ama bu dünyada bana yetecek zaman yok, hep başkaları var kara düzenimde. Gün geçtikçe güçlendiğimi düşünen bu insanlar çürüyen ruhumun farkında değiller. Ölmemek için yazıyorum ben artık, zevk almayı bırakalı çok oldu hayattan. Lakin bir insan var beni düşündüren, bana umut vermeye devam eden, o olsa sevse beni belki diyorum. Belki yine yaşamak isterim. Sadece o olursa diye kilitliyorum kendimi çünkü doğrusu bu. Benim yüreğim defalarca törpülenmeye müsait değil. Kılcal damarlarımın inceliği korkuturken beni, onun akışında boğulmak istiyorum. Nasıl seviyorum sen anla beni, maviler kadar, güzel seviyorum onu. Ama o beni sevmiyor, bunu da kabul etmeliyim, diğerleri gibi. Ettiğim bu kabuller yüzünden kendi benliğim kayboluyor arkadaşım, laflarım bayağılaşıyor. İnsanlıktan çıkıyorum. Ve halen insanlar gıpta ediyor bana, yıkık mezarlıkta terk edilmiş ruhumu göz alıcı buluyorlar. Söyle bana ne yapmalıyım, yazmak bile her an olamıyor benim için, bu bile imkânsızlaşıyor, her dakika. Ah hayallerim, ah güzide mensubu maharetlerim, hepsi gözyaşlarımda sele tutuluyorlar. Yine de diyorum, demek zorundayım en azından şimdilik. Biliyorum bu şimdiler hemen sona ermeyecek ama özgürlüğümü geri istiyorum. Amaçsız olmak bir süre, durup düşünebilmek, doyasıya sevmek istiyorum. Yoksa alın şu körelmiş bedeni benden! Ne işe yarar tüm bu keşmekeşler sonu mavi olmazsa? Ben maviyi istiyorum, yalnız onu, gerisi gelsin ya da gelmesin. İncelen torbamla yükler taşımak istiyorum, ufkun sınırsız omuzlarında. İsteklerimi bitirmek değil çoğaltmak, gerçekten mutlu olmak istiyorum. Bunlar mümkün mü dersin? Yapabilecek miyim? Ne olur yapabilirsin de, buna çok ihtiyacım var. Mavi kadar ona da ihtiyacım var, yaralarımı farkında olmadan iyileştiren insana, bu böyle sürüp gidecek ve ben mahpus hayatıma devam edeceğim değil mi? İnanmıyorum kimseye, gerçekleri ört bas etmek istemiyorum artık. Bu yüzden sen de beni inandırma. Biliyorum ne istediğimden ben de emin değilim ama belki sen anlarsın yine de beni. Kurtar beni sıkıştığım bu duvarlarla çevrili yokuştan!

Not: Yukarıdaki bir anı değil, benim yarattığım bir karakterin günlüğünden bir yansımadır. İyi okumalar diliyorum…

Mavilerde aradım” için bir yanıt

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s