Ölen şiirlerime ağıt

Beni hep anlayan dostlarımdı onlar

Benim biricik, gözüm gibi büyüttüğüm çocuklarımdı onlar

Duygularımı yüklediğim hazine sandığım olmuşlardı onlar

Hepsini anlamadan kaybettim, kara çarşafın beyaz lekeleri oldular

Bense karalara bağlandım, bir kibritle alevlenen emeklerim yok oldular

Onları ölüme terk eden, uçurumun kenarına sürüklediğim için

Eskisi gibi, onlara yazamayacağım için

Geri gelmeyeceklerini bildiğim için

Çok ama çok üzgünüm, sizleri koruyamadığım için bağışlayın beni

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s