Siyah beyaz röportajı 4

Siyah: Bana güvendin. Tüm söylediklerime inandın. Şimdi neden inanmıyorsun? Suçum ne, söyle bana!

Beyaz: Çünkü çok kararlı görünüyordun, inanmaktan başka çarem kalmamıştı. O zaman öyle inanmışım ki sana, şimdi tersini söylediğin için inanasım gelmiyor.

Siyah: Sen, sen hep kesin misin? Sapan konuşmaların, elinde olmayan sebeplerin, karşı koyamadığın hislerin yok mu? Bu mu beni siyah yapıyor? Belirsiz ve güvenilir olmamam mı? O halde ben en iç karartıcı siyahım.

Beyaz: Hayır, bunu kendine yapma. Siyahsın çünkü her zaman olumsuzsun, insanlara umut vermiyorsun. Benim verdiğim kararlar beton kesiliyor. Alçı yapacağım zaman çoktan geride kalmış oluyorum. Gün doğumuna ya da batımına kavuşamadan hatırlıyorum güneşin rengini.

Siyah: Belki de kendime yetecek kadar umudum var, bunu hiç düşündün mü? Alaca kuşağında ki acemiliğim beni ben yapıyor. Tepkisiz kalamıyorum. Sense yutkunduğun sözler ve gizlediklerinle bana umut vermiyorsun.

Beyaz: Ben mantığı tercih ediyorum. Duygularıma güvenmek zaaflarımı ortaya çıkarıyor. Belki de korkuyorum. Terk edilmekten, kendimden…

Siyah: Ben de korkuyorum ama bunu söylemeye cesaretim var. Aramızdaki bir farkı daha aşamadık, arkadaşım.

Beyaz: Olsun, sen hep benim arkadaşım olacaksın.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s