Ölüm siler mi yaraları?

Nazikçe anıldı ağıtlar, ölen faninin ardından.

Bulutlar karartıda yağmuru işaret ediyordu, sabahtan.

İnsanlar ağlarken bir avuç nem kokuyordu, topraktan.

Sessizlik aydınlatıyordu hırs küpü kilitli yürekleri, ışığından.

Bir feryat kopmaya yelteniyordu gidenin ardından.

Nihai anlam ortaya kurulmuştu, en baştan.

Tövbeler artıyordu duaların ardından.

Korkuları ıslananlar, yarasız mıydı ki anasının karnından.

Tek bir gerçek ve gerisi boş gelen bir mazi kalan onlardan.

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s