Kıyıda

Seni hep anladığımı sanırdım.

Uzaklara dalıp giden bakışlarında bulurdum seni.

Nedensiz bir huzur sarardı ruhumu.

Yaraları iyileşmiş bir kuş gibi uçuverirdim.

Ama düşününce, sen bende vardın.

Baktığın yerde olmayışın anlatmıştı yokluğunu.

Tuttuğum ellerine veda edecektim yakında.

Nezaketin ve gurursuzluğum ayrı koyuyordu bizi.

Baktığın, o uzaklarda olamıyordum sonraları.

Güzleri beklerken buluyordum kendimi.

Güneşe bakan bir sen ve gölgelerde saklanan bir ben.

Ufukta bekleyen martılara selamım.

Işıl ışıl gözlerine döndüm yüzümü, bağışla.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s