Beni bana verin!

Çok uzaklardayım

Serin rüzgarların eteğinde

Uykum bölünmüş gibi mahmurlaşmış gözlerim

Satır satır düzülürken yorgun günlerim

Sislerin arasında oyalanıyorum

Kim olduğumu anlatanlar var, inansam mı bilemiyorum

Değişen ben miyim yoksa değişitiriliyor muyum

Savrulan yapraklara dost olurken yollarım çamurlu

Yüzüme çalınan izlerde vefasızlıklar diz boyu

Herhangi birinden farksızken bire bin katıyorlar

Bana soran olmadan öteleniyorum

Neredeyim neler oluyor durun

Uyuşan bedenim daha da soğumadan

Aslında neydi istediğim demeye fırsat kalmadan

Ses çıkarmadan usulca bana verilen kimlikle dolaşıyorum

Ta ki beni bilenlerin yanında olana dek

Onlar ile insan olduğumu hissediyorum yeniden

Kimsesiz yüreğim kızgın ateşlerde kavrulduğunda

Suyumu onların elinden içiyorum

Gittiklerinde başka bir ben kalıyor arkada

Suskun, mazisiz, içli bir robot

Bir gün kapatılmayı bekleyen

Alakasız rahatlıklara bandığım zamanları özlüyorum

Yeniden insan olmak istiyorum

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s