Beni bana verin!

Çok uzaklardayım.

Serin rüzgarların eteğinde,

Uykum bölünmüş gibi mahmurlaşmış gözlerim.

Satır satır düzülürken yorgun günlerim,

Sislerin arasında oyalanıyorum.

Kim olduğumu anlatanlar var, inansam mı bilemiyorum.

Değişen ben miyim yoksa değiştiriliyor muyum?

Savrulan yapraklara dost olurken yollarım çamurlu.

Yüzüme çalınan izlerde vefasızlıklar diz boyu.

Herhangi birinden farksızken bire bin katıyorlar.

Bana soran olmadan öteleniyorum.

Neredeyim, neler oluyor durun.

Uyuşan bedenim daha da soğumadan,

Aslında neydi istediğim demeye fırsat kalmadan,

Ses çıkarmadan usulca bana verilen kimlikle dolaşıyorum.

Ta ki beni bilenlerin yanında olana dek.

Onlar ile insan olduğumu hissediyorum yeniden.

Kimsesiz yüreğim kızgın ateşlerde kavrulduğunda,

Suyumu onların elinden içiyorum.

Gittiklerinde başka bir ben kalıyor arkada;

Suskun, mazisiz, içli robot

Bir gün kapatılmayı bekleyen.

Alakasız rahatlıklara bandığım zamanları özlüyorum.

Yeniden insan olmak istiyorum.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s