Bir ben

Sende ben kutba giden bir geminin sergüzeşti,

Kumarbaz macerası keşiflerin.

Sende ben güneşli bir ormanın derinliğinde dalmış bir çift göz.

Kan ter içinde, aç ve öfkeli.

Sende ben uzakları yakınların,

Sersemliği üstünde ve ümitli.

Var olmayan

Sevginin gücü geceyi darmadağın eden cazibesiyle geliyor.

Sahip olamadığım benzersiz pırıltın arkasından.

Sendeki kararlılığa hapsoluyorum yavaşça.

Fısıltılar kopuyor:

Ah sevgili, çok geçmeden… özledim seni.

Ben küçükken

İlkokulda, masam daha bacaklarıma değmiyorken,

Tebeşirin çıkardığı o tiz ses ve küçük odada toplanmış çocukların ılık nefesi,

Hayranlıkla bakıyorduk bize şiir okuyan öğretmenimize.

İlk kez şarkılardan başka sözlerde ezgiler olmadan uzaklara dalmıştım.

Herkes hayaller kuruyordu,

Ortak kahramanımız güneş gibi selamlıyordu minik ellerimizi.

Etkisiyle mest eden ve yıllar öncesinde iz bırakan;

Güzel sesi, saçları hala hatırımda.

Ah Mona Roza! Neymişsin sen!