Kopamıyorum

Gönülden bağlıyımdır ona,

Sözlerim yetersiz kalır çoğu zaman.

Susmuşsam üzüntümdendir,

Gülüyorsam da onun mutluluğu bulaşmıştır bana.

Unutmayı denemek bile ezber bozar,

Hiçbir hücrem buna itaat etmez.

O yaşama devam etme nedenidir.

Üzüntülerin son bulması,

Maviliklerin gidilemeyen ülkesidir.

Birlikte olduğumuz zamanlar masaldan alıntıdır.

Hep kalsan derim ama gider,

Farklı sabahlar bizi bekler.

Geceler dursun, güneş çıkmasın isterim bencilce,

Ama benimle olduğunu görünce,

Günlerin önemi kalmaz.

Yine geleceği sabahı kucaklar,

Güneşi selamlarım.

Geceye doğru ağırlaşır sempatim.

Ona baktıkça bakarım,

Aşkım onun anlatamadığı masallarda uyur.

Yeni yüzler

Dönmeye esir bir garibim.

Havanın ıslaklığına saygım var.

Kaygılarımı ustaca aldatmaktan yaralıyım.

Bildiğim ve güvendiğim gündüzler,

Dinlendiğim geceler,

Kavuşamadan ayrılan aşıklardan biriyim.

Gizlediğim köstebeklere özenirim.

Susup susup içesim tutar kimi zaman.

Yapamadıklarım olunca yokluğa tutunasım.

Sadece bir ümit yüreğimde kuşlar gibi,

Uçmaya yeltendiğinde korktuğum.

Sessiz kalan meseleler çağırır beni,

Fark etmeden nöbetimi üstlenirim.

Anlatırlar, dinlerim, yine anlatırlar.

Susarım, sözlerim bittiğinde dizlerimi toplarım.

Kuru laflarıma tahammül edemem.

Yeni kanlar varoluş simgesiyle taşlarıma konuşur,

Ve ben yazmaya koyulurum.