Var

Bir kolyem var bana onu hatırlatan, özlediğimde taktığım boynuma.

Korkutan rüyalarım var onun yokluğunu getiren sabahlarıma.

Uzun uzun bakmışlığım var benden gidecek gözlerine.

Anlamak istemediği ve beni görmezden geldiği zamanlarım var gözyaşların da teselli aradığım.

Birçok kuşkum var ona bahsetmediğim.

En çok da sevme yetim var onu yüceltmek isteyen.

En tuhafı hala canımı yakan sözleri var boğazımda düğümlenen.

Ve aynı yerde buluşan farklılıklarımız var.

Muhayyel beklentiler

Başka türlü de olabilirdik. Daha iyisi tabii ki, kötüye katlanamıyoruz çünkü. Gün ışığında böyleyiz, sade ve akışa gömülmüş cesetlerimizin soğukluğunda; zoraki gülümsemelerimiz ile günaydınlarımız kaplıyor duvarlarla örtülü havasız kalmış rutubetli alanların orta yerini. Belli bir saatimiz var ayılmak için. Büyücüler dünyasının mahzeninde yıllanmış şaraplara yenik düşmüşçesine, hipnoz halindeyiz. Çevremizdeki tepkiler ve etkiler algımızı değiştirmiyor. Çünkü biz güneşin sahneden çekilmesini bekliyoruz. Işıklar sönünce, umutlarımıza ve dileklerimize şans gülüyor. Bitmesin diye biriktirdiğimiz duygular yazıyoruz ya aralarda, sonra da hatırlamaya çalışıyoruz ne olduklarını ve nereden geldiklerini. Önemi büyüdükçe bazı hislerin, kendimize gelemiyoruz. Beklentilerimiz artıyor, halbuki biz yıllar ilerledikçe azalmasını umut ediyoruz. Bunu da berbat edersek düşüncesiyle, hareket etmeye karşı koyan ellerimiz birbirine kenetleniyor. Fikirlerimiz solarak bize veda edecek diye korkuyla yürüyoruz, çarpık yerleştirilmiş kaldırım taşlarında. İleri geri adımlarımızda, farkındalığımız sarhoş ve uyuşmuş. Heyecalarımıza kovalarla taşınan sular dökülünce, durma fırsatı yakalıyoruz. Ama çok sürmüyor. Yaşamı hızlandıran bizler, buna rağmen saçma sapan halde doğanın döngüsüne inanmayı sürdürüyoruz. Yine mantık sınırlarını zorlayarak yavaşlamak istiyoruz. Bunun için kendini kaybetmek ve uyuşmak çözüm gibi görünüyor. Yüksek dağların arasından akan debisi yüksek ırmaklar kurtaramıyor deliliğe vurmuş, hırçın sevgisiz donukluğumuzu. Türlü yollar ile mesafelere meydan okuyoruz bu kez. Sonu gelmeyecek sandığımız heyecanlarda akışa ayak uydururken biraz da olsa, iyi hissediyoruz. Derin nefeslerle anlamlar yüklemek geçen günlere; herşeyin bir zamanı ve bizim zamana ihtiyacımız varmış dedirtiyor. Ancak uslanmayan naif kanatlar takmak karaya adapte olmuş alışkanlıklarımıza ters düşüyor. Beklememenin eksikliği beliriyor uzaklardan. Algı kirlenmesiyle rengi anlaşılamayan cisimlerle çevrili yörüngemiz, aydınlanıyor. Netleşen kalabalık zayıflaşırken, asıl eski beklentilerimiz çıkıyor kışın soğuk zamanlarından kalma yorganların altından. Çarpıcı ve geçmişe ait nesnelerle çocukluğumuzun kilidi açılıyor. Bitemeyen ve sürüklendiği girdapta boğulmak üzere olan bizler, başlangıca dönüyoruz. Zoru başardığımızı düşünüyoruz bu kez. Gururlanıyoruz, içimizdeki o saf çocuk bizimle olmayı seçiyor ya. Bulutların üzerinden uygarlığın geçirmiş olduğu basit ve zorba anlaşmazlıkları yeniden yorumluyoruz. Gözlemliyoruz, öğreniyoruz ama yetinmiyoruz. Sınırlarımız tekrar zorlanmaya başlıyor böyle olunca, çocuk yanımız sıkılıyor ciddiyetlerin ağırlığında. Kaçmak istiyoruz, kuralları tanımamak… Olamıyor, yapamıyoruz çünkü reddettiğimizi sandığımız toplumdan kopamamış olduğumuzu görüyoruz. Fakat kederli gerçeklerden kaçıp algılarımızla oynadığımız sürece dönmek en son seçeneğimiz olacak biliyoruz. Tarih araştırmalarımıza dayanarak, ya bu deveyi güdeceksin ya da bu diyardan gideceksin sonucuna ulaşıyoruz. Gitmeyi denediğimizden çözümsüz olacağını bildiğimizden, sistemde bir açık bulmak istiyoruz. Karmaşık hesaplarla dolu tahtanın gerisine iki adım atıp baktığımızda, cevabı buluyoruz. Hepimizin başından geçen kendini bulma sürecinde, önemli olana erişiyoruz. Biz kimiz ve ne istiyoruz? Üst üste gelen zorluklarda bu soruya sorduğumuz yanıt aklımıza geliyor. Aldıkça vermenin fedakarlığında sevgiye dönüşen haz ile güçlenen ruhumuzla daha çok sevmeyi isteyen; karşılıkları bir kenara bırakmayı seçmiş olgunluktaki bilge insanlarız biz diyoruz. Bu evrenin tanımlayamadığı ama kendine bir isim verebilmiş suskun anlayışlı bireyleriyiz. Zamansız ayrılıklarda, pişmanlık duymayan tavrımızla düşmanlarımızı dahi ayırt etmeden yaratılışa kucak açan seferileriz. Daha başka nasıl bir sonu hayal edebileceğimizi bilmiyoruz çünkü biz sonsuz sarmala mecbur bırakılmış kara düzende hayallerin ta kendisine kucak açmış güzel günleri bekliyoruz…

Sonbahar gibi

Önemsenmeyecek insanlar, buğday tarlası büyüklüğünde yere sığmışlar. Mutlu olmak onlar için absürd bir komedi; paradan büyük mutluluk mu olur canım? Rezillikle kazandıkları kağıt parçalarını, başka bir saçmalıkta kullanıyorlar ve çıkmaz döngülerinde hayatın zorluğundan bahsediyorlar. Doğmak, büyümek ve ölmek bu olgular bir zamanlar şeref içerirdi. Şimdiyse endüstriyel birer ürün gibi paketlenmiş mamul olan bireylerin onay bekledikleri hale dönüştü. Duygularının peşinden koşan, dolu dolu yaşamak isteyenler için o kadar zor ki. Her hamleleri tuzak varsayılabilir. Normallik, kurallar cetveli ve daha bir sürü saçmalık. Sadece insan olmanın ve sevip sevilmenin arzusu gün geçtikçe sonbahar yapraklarına benzetiyor bizi. Kıştan sonrasına dayanabilirsen baharı, pes edersen de son günlerini yaşıyorsun…

Gökyüzü kadar

Mutluluktan uçan birine rastlarsanız bir gün, endişe buyurmayın. Bilin ki ben bu görevi uçaklardan öğrendim. Öyle zoraki değil, onların işaret etmesiyle ışık saçan umut dolu birinin gözlerinden, neşesinden, kederinden, her uçak geçen cümlesinden. En kolay ve güzel sevmekti bu. Bana yalnızca mutlu olmak kalıyordu ve ben çok mutlu oldum. İfadesiz olacak şekilde mahçup hissediyordum. Çok şanslıydım. Tüm ruhumla mutluluğu tatmak eşsizdi. Onunla birlikte gökler yakınlaştı, rüzgar hızını alamadı. Uçarken mutlu sonrasında aydınlıktı yüreğim.

Çember

Karar alındı, geç kalmadan sükunet ile.

Son denen noktaya benzer olay,

Baloncuklar gibi havaya karışırken.

Mutluluğun yoluydu gidilecek olan,

Saygıyla ve anlayışla sürecek.

Aynı dönence yaşanabilirdi mutlak gelecekte

Fakat belirsiz süresiyle mutabık son için

En iyisi buydu.

Elindeyken mutluluğu içselleştirmek,

Gerekirse mutsuz sonu göğüslenmek.

Başa dönmeyi aldırmayıp,

Sondan uzaklaşarak.

Unutulmaz geçişler de anı gölleri oluşturmak.

Mantığa aykırı bir dönem filmi gibi

Gerçeklerin farkında olup, hayaller de nefes almak.

Kabullenip yaşamak kadar basit,

Kuralları çiğneyip umarsız olabilecek kadar savunmasız.

Kopmayan bir halatla zirveye çıkmak gibi.

Hem zor hem basit, ama vazgeçilemez.

Çapı büyüyüp küçülen çemberin son halkası,

Demir soğukluğunda gece karası.

Ne var ki, hepsine değer cazibesi.

Aşık beyin

Aklımda ne var ki senden başka.

Güneş doğmuş batmış kime ne?

Hayalin tutsak kalmışsa dudaklarımda.

Bir günü değil hayatımı koyuyorum ellerine.

Korkum yok, en güzeli de bu ya.

Sensin, en ötesi.

Eskimeyen hatıralarınla,

Anlayamadığım tesirinle.

Odalar dolusu sevgilerle ıslanıyorum.

Her nasılsa vakit seni düşününce geçebiliyor,

Şaşırmıyorsun artık biliyorum.

Ama ben bilemiyorum.

Tek üzüntüm aşkımın büyüklüğünü anlatamamak olacak biliyorum.

Eksik kalacak olsa da seni seviyorum.

Üniversite yılları

Ciddiyetle başlamıştı; bize anlatılan ve öğretilenlerle anı yaşayacak duygulara sahiptik. Dost canlısı arkadaşlarla yabancılaşma sorunsalını da hallettik zamanla, geriye dersler ve sınavlar kalmıştı. Ama içimizde büyüyen endişeler ve biz burada ne yapıyoruz sorularına yanıt bulamıyorduk. Çözümsüz kaldıkça da arkadaşlarımıza sarılıyorduk, onların şefkatine ve zamanı değerli kılan desteklerine. Araya yazlar girdi, kışlar sonnbaharları izledi. Sinirleri yıpratan anlamı kaybolmuş derslerle biz de uzaklaşmaya başladık. Herkes farklılaşıyordu. Büyümek ağır basıyordu. Engellenemez bir varoluş düzeniydi bu. Ayak uyduruyorduk, gün sonunda ettiğimiz kısa sohbetlerdeki saçmalamalarımız yeterli oluyordu. Etkili yıllardı; beni ben yapan yıllardı. Kaybolduğumda o anlara geri dönüyorum ve kendimi buluyorum. İnsanların çoğu hayatı boyunca bulamıyor kendini. Şimdilerde kaybolmuş olabilir miyim diyorum ama sanmıyorum çünkü o insanlar hala benimle birlikteler.

Ne mutluyum ki onlara sahibim, ne mutlu ki beraberken yalnız değiliz!