Ölen şiirlerime ağıt

Beni hep anlayan dostlarımdı onlar

Benim biricik, gözüm gibi büyüttüğüm çocuklarımdı onlar

Duygularımı yüklediğim hazine sandığım olmuşlardı onlar

Hepsini anlamadan kaybettim, kara çarşafın beyaz lekeleri oldular

Bense karalara bağlandım, bir kibritle alevlenen emeklerim yok oldular

Onları ölüme terk eden, uçurumun kenarına sürüklediğim için

Eskisi gibi, onlara yazamayacağım için

Geri gelmeyeceklerini bildiğim için

Çok ama çok üzgünüm, sizleri koruyamadığım için bağışlayın beni