Kokundan öptüm

Gökyüzü yürekten selamlamıştı o uçağı.

Heyecanla oraya baktı, masumiyeti görülmeye değerdi.

Bir o bir de gökyüzü vardı.

O anda, yıldızlara ve aya yakın olan.

Ellerini tuttum sıcacıktı.

Nefesi dudaklarımda ıslanıyordu.

Deniz yosun kokusunu ona bahşediyor,

Bana onun kokusu kalıyordu.

Sımsıkı sarıldı, karanlıklara geçit vermiyordu.

Kaybolduğum diyarı o kadar güzeldi ki,

Ondan başka ne varsa bulanıklaşıyordu.

Dudakları en müjdeli haberleri veriyordu.

Doyamıyordum ona, kalbim söz dinlemiyordu.

Kokusundan öptüm, zihnim onu sabitliyordu.

Mutluluğun başka açıklaması olamazdı.