Biz çocukken

Bugün kamyonun yanından geçerken, mazot kokusu geldi burnuma. Enteresan olanı o kokunun beni hem sevindirip hem de hüzünlendirmesiydi. Mahallem geldi aklıma, babam geldi. O da mazot kokardı bazen. Yine de alırdım onun kokusunu yoğun mazot kokusu arasında. O kadar güzeldi ki o günler, o koku, o çıkmaz sokak… Her akşam çıktığımız, oynadığımız o dünyanın en güzel sokağı. Babam girince sokaktan dünyanın en havalı insanı olurdum. Bazen arkasından koşardım arabanın, bazen de binerdim. Olan biteni anlatmaya yetecek azlıkta değildi tabii. Herkes çok masum, dünya daha güzeldi. Metrobüs yoktu, hava daha temizdi. Yine güvenilemezdi insanlara ama bu kadar mide bulandırıcı değildi. Sitelerde oturanlara özenir ama mahallemi özlerdim okuldayken. Hala özlüyorum dünyanın daha masum olduğu o günleri. Şimdi Halkalı değişti. Mahallem değişti. Herkesin oynadığı sokakta kocaman bir bina yapılıyor. Mutluluğumuzu kazıp yerine plazalar dikiyorlar…

Yazan: @seleniimo