Safsata

Emin değilken belki de heveslendim muradıma, kendimi avuttum görkemli saatlerin gelmesi için. Hepsini tek başıma yapabileceğime inandım. Şimdi durmuş olup bitenlere ve bana kalmayanlarla sızlanıyorum. Beni anladığını söyleyenler var ama yalnız kalmaktan korkuyorum. Aslında bir tek ben anlayamıyorum kendimi. Sonra o biri çıkıyor, kabuğuma çekilmek üzereyken. Anlıyor sanki ters giden karmaşamı. Desteğini esirgemeden kibarca dinliyor beni. Böyle olunca yaşama arzum geri dönüyor, ben dönüyorum. Onun varlığını anlatmak için eksik kalmaktan korkuyorum çünkü benden sonra bile o yaşasın, anlaşılsın ve değer bulsun istiyorum. İşte tutkumu tazeleyen bu asil ruh, şimdi izninizle kanatlarına bir öpücük konduruyorum.