Ölüm siler mi yaraları?

Nazikçe anıldı ağıtlar, ölen faninin ardından.

Bulutlar karartıda yağmuru işaret ediyordu, sabahtan.

İnsanlar ağlarken bir avuç nem kokuyordu, topraktan.

Sessizlik aydınlatıyordu hırs küpü kilitli yürekleri, ışığından.

Bir feryat kopmaya yelteniyordu gidenin ardından.

Nihai anlam ortaya kurulmuştu, en baştan.

Tövbeler artıyordu duaların ardından.

Korkuları ıslananlar, yarasız mıydı ki anasının karnından.

Tek bir gerçek ve gerisi boş gelen bir mazi kalan onlardan.