Son olmasın

Delicesine atan kalbi yorulmazken,

Ana tutuk kalmış, boş sokaklarda;

Emeklerken koşmaya yeltenen,

Konacağı dalı bilemeyen, yuvasız serçe kuşlarıyla ötüşler de.

Lodosunu savuran gökler durulmamış henüz.

Sönmeyen ateşinin narasıyla sebelendiriyor, geçenleri.

Yılların eskittiği rüyalarına yeniden dalarken,

Hep ötesini düşünen fikirlerinde birini ışıldatıyor sadece.

Varlığı en önde, kurtarıcı deniz feneri gibi.

Tutamıyor kendini, çırpınmanın faydası yok.

Sevilmekle sevmek arasında sonunda ona varıyor.

Hayalleri süsten uzak, gerçekliğin sadeliğinde gizli.

Tutkunluğu basitçe izah edilemez.

Onun sesi şehirlerden değil, tepelerden yankılanıyor.

Duydukları, gördüklerini anlaşılmaz kılıyor.

Geceyi bekleyen gündüze dost olmuş, kucağı yıldızlarla dolu;

Sonrası onu anımsatan ay, onu fısıldayan şarkılar…