Diyelim ki oldu

Çok iyi tanıdığımı sanmıştım kendimi.

Ötekileşmem çok uzun sürmeden,

Anlamıştım düzenbazlığımı.

Suskunluğum yaklaşıyor,

Işığı yanlış yerde arıyorum.

Hafızamın silinmesi mümkün değil.

Herşey yolunda değil, öyleymiş gibi yapmak bunaltıyor.

Bana ne olduğunu anlayamadıkça korkuyorum.

Anlarsam da kaldıramazsam, ikna edemezsem kendimi diye susuyorum.

İnadına gülümseyemiyorum.

Huzursuzluğum satırlarda saklı ve ben,

Geç kalınmış itiraflara kapalıyım.

Kim olduğumu hatırlayamazsam,

O zaman sevecek misiniz beni yine?

Kaçmanın faydası yok son dörtlükteyim.

Bencil olmakla ilgisi yok bunun,

Sessizce gitmek gürültüyü azaltmıyor.

Onu yap bunu yap demek kızdırıyor.

Düzelir diye beklemek de hasta ediyor.